Τα Παράδοξα των καιρών

Ιστότοπος Εναλλακτικής Ενημέρωσης

Carlos Kaizer: Ο ποδοσφαιριστής που δεν έπαιξε ποτέ

Κάρλος Ενρίκε Ραποσο

Σχεδόν κάθε παιδί στην Βραζιλία μαζί με τα πρώτα του βήματα μαθαίνει να κλωτσάει και μια μπάλα. Το ποδόσφαιρο γι’ αυτά είναι μια διέξοδο από την φτώχεια και την σκληρότητα της ζωής, η στρογγυλή θέα θα τους προσφέρει την λυτρώσει για ένα καλύτερο μέλλον. Ένα από αυτά τα παιδιά μπορεί να θεωρηθεί και ο Carlos Henrique Raposo γνωστός και ως Carlos Kaiser, μπορεί να μην είχε το ταλέντο να γίνει ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής όμως κατάφερε να ξεγελάσει πολλές ομάδες της χώρας του αλλά και του εξωτερικού.

Γεννημένος το έτος 1963 μεγάλωσε θαυμάζοντας την χρυσή εποχή της σελεσάο και των αστεριών της, όνειρο του ήταν να γίνει ένας διάσημος ποδοσφαιριστής. Διάσημος ναι αλλά ποδοσφαιριστής όμως όχι καθώς δεν ενδιαφερόταν να παίξει ποδόσφαιρο αλλά να ζήσει σαν ποδοσφαιριστής.

Ο Carlos κόλλησε δίπλα στο όνομα του το ψευδώνυμο kaiser κλεμμένο από των Γερμανό Frantz Beckenbauer και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από της παιδικές ακαδημίες της Μποταφόγκο και Φλαμένγκο. Εκεί τον ανακάλυψαν τα λαγωνικά της μεξικάνικης Πουέμπλα και προχώρησαν στην απόκτηση του, μερικούς μήνες μετά όμως των έστειλαν από εκεί που ήρθε καθώς δεν είχε παίξει ούτε ένα λεπτό.

Ο Kaiser δεν το έβαλε κάτω καθώς στην Βραζιλία υπάρχουν πολλές ομάδες και ποδοσφαιριστές και έτσι άρχισε να κάνει παρέα με γνωστά ονόματα του χώρου εκείνης της εποχής. όπως οι Carlos Alberto Torres, Ricardo Rocha και Renato Gaúcho, οι οποίοι με τη σειρά τους τον γνώριζαν σε μάνατζερ και ισχυρούς άνδρες του ποδοσφαίρου. Ναι, ο Carlos μπορεί να μην ήξερε να κλωτσάει το τόπι, αλλά ήξερε να πουλάει τον εαυτό του καλύτερα από τον καθένα.

Ο Κάρλος με γνωστούς ποδοσφαιριστές της εποχής

Στη Βραζιλία δούλεψε καλά τις δημόσιες σχέσεις. Βγαίνοντας έξω τα βράδια, επιδίωκε να γνωρίζει ποδοσφαιριστές και ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Οπως ο ίδιος είχε πει αργότερα, ο Ρομάριο, ο Μπεμπέτο αλλά και άλλοι παίκτες εκείνης της εποχής ήταν γνωστοί του.

Έτσι ή αλλιώς, τον βοήθησαν να μπει στα αποδυτήρια των ομάδων της Βραζιλίας. Αρχή έκανε στη Μποταφόγκο. Ο Carlos είχε πείσει τους πάντες πως είναι επιθετικός. Για να μην δείξει πως δε γνωρίζει ποδόσφαιρο, έπρεπε να βρίσκει δικαιολογίες ώστε να μην έρχεται σε επαφή με την μπάλα.

Στην αρχή προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο δικαιολογώντας πως ήθελε να βρει την φυσική του κατάσταση και μόλις έπρεπε να παίξει με τους συμπαίκτες του έκανε το αδιανόητο. Ζήτησε μια προωθημένη πάσα και καθώς έτρεχε, έπεσε κάτω και προσποιήθηκε «χοντρό» τραυματισμό. Εκτεταμένες εξετάσεις, όπως σήμερα, δεν έγιναν ποτέ και ο Carlos έμεινε… νόμιμα για αρκετό διάστημα εκτός δράσης. Ενώ άνηκε στο ρόστερ της Μποταφόγκο σκόραρε συνεχώς εκτός γηπέδου.

Η νυχτερινή ζωή, οι ωραίες γυναίκες, η φιγούρα και όλα τα συναφή ήταν η καθημερινότητά του επειδή έλεγε πως ήταν ποδοσφαιριστής. Τη στιγμή που δεν είχε ούτε μία επίσημη συμμετοχή, διατηρούσε το μύθο του ζωντανό. Έκανε πως μιλούσε από το τηλέφωνο του γηπέδου στα αγγλικά με παράγοντες και ανθρώπους που τον ήθελαν στην Ευρώπη.

Η Μποταφόγκο τελείωσε για τον Carlos όταν ο γιατρός της ομάδας που γνώριζε αγγλικά κατάλαβε πως κάτι τέτοιο δε συνέβαινε ποτέ. Ο Βραζιλιάνος συνέχισε. Εξάλλου η καριέρα του μόλις είχε αρχίσει…

Και όμως. Αυτός ο τύπος έκανε συμβόλαιο στη Φλαμένγκο, στη Βάσκο ντα Γκάμα, στη Φλουμινένεσε. Τα τεχνάσματα του ήταν ανεξάντλητα. Οι γνωστές δικαιολογίες των τραυματισμών ή της φυσικής κατάστασης ήταν το πρώτο που σκαρφιζόταν. Όταν δεν μπορούσε να την σκαπουλάρει έτσι, πήγαινε σε άλλο επίπεδο…

Κάποτε ο προπονητής του είχε δώσει εντολή να σηκωθεί από τον πάγκο και να μπει στο παιχνίδι, αρπάχτηκε με τους φιλάθλους που ήταν πίσω του ώστε να τιμωρηθεί. <<Δεν ανέχομαι να βρίζουν την ομάδα μου ή τον πρόεδρο της ομάδας που είναι σαν πατέρας μου», είχε πει.

Αργότερα οι καλές του γνωριμίες των έστειλαν στην Γαλλία, την Αζάξιο που τότε αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Εκεί πάνω κάτω έκανε 20 συμμετοχές. Ολες ολιγόλεπτες και χωρίς να πετύχει γκολ.

Η καριέρα του Κάρλος κράτησε για περίπου 20 χρόνια πέρασε από 11 ομάδες (Βραζιλία, Μεξικό, Αργεντινή, μέχρι και Γαλλία) και έμεινε στην ιστορία σαν τον ποδοσφαιριστή που κορόιδεψε όποια ομάδα και αν πήγε.